Rozkazy również zajmowały jedno słowo. Pierwsze 4 bity kodowały rozkaz, a pozostałe 40 – cztery adresy w pamięci operacyjnej. 10 bitów wystarczało do zaadresowania wszystkich 1024 komórek pamięci. W przypadku operacji arytmetycznych dwa adresy wskazywały operandy, trzeci miejsce zapisania wyniku, a czwarty następną instrukcję. Trzymanie adresu następnej instrukcji miało pozwalać na optymalizację dostępów do pamięci; opóźnienie odczytu z długich zbiorników można było przewidzieć i tak rozmieścić dane i kod w pamięci, aby zminimalizować opóźnienie.
Główne komponenty Zegar Ta jednostka zawierała generator głównego pulsu zegarowego. Poza nim wyprowadzone było również 48 sygnałów zapalających się jeden po drugim w kolejnych taktach małego cyklu.
Dyspozytor Dyspozytor (dispatcher) dekodował instrukcje i generował sygnały sterujące pracą pozostałych jednostek. Zawierał cykliczny rejestr o pojemności jednego małego cyklu, w którym trzymał aktualnie wykonywany rozkaz. Posiadał również układ realizujący przesunięcia i konwertujący sygnały asynchroniczne na synchroniczne, co było konieczne przy wczytywaniu danych z zewnątrz.