Pozostałe dzieła Ireneusza, np. „O Ogdoadzie do Floryna”, „List do papieża Wiktora o święcie Paschy”, „List do papieża Wiktora w sprawie Floryna” i „List do pewnego Aleksandryjczyka” zachowały się jedynie we fragmentach”. „List do męczenników lyońskich” prawdopodobnie nie jest autorstwa Ireneusza, a Fotyna z Lyonu.
Nauczał, podobnie jak wielu Ojców Kościoła, np. Grzegorz z Nyssy i Atanazy Wielki, że Adam i Ewa stworzeni byli w swego rodzaju dziecięcej niewinności, bez pożądliwości i dorosłego rozeznania. Stąd za upadek trzeba bardziej winić złośliwość kusiciela niż ich. Wygnanie przez Boga z raju nie wynikało z chęci pozbawienia ich dostępu do drzewa życia, lecz z miłosierdzia. Bóg chciał zachować pierwszych rodziców od trwania w grzechu, który mógł stać się wieczny i nieuleczalny. Wygnanie miało ich otrząsnąć z pychy. Ich śmierć fizyczna, poprzez rozwiązanie ciała, miała położyć kres grzechowi. Odkupienie dokonane przez Chrystusa było bardziej wyzwoleniem ludzkości z tego czasu pokuty i nawrócenia, niż ekspiacją wobec Boga.
Kult świętego thumb|Witraż ze św. Ireneuszem, autorstwa Luciena Bégule’a Ireneusz jest głównym patronem kościoła w Lyonie. W ikonografii jest przedstawiany w stroju biskupa rytu rzymskiego z mitrą i pastorałem.