Pierwsze wygnanie Po opuszczeniu Rusi Izjasław udał się na dwór Bolesława Szczodrego. Dotarł do Krakowa jesienią 1068, prosząc księcia Polski o interwencję w swojej sprawie. Bolesław postanowił przywrócić Izjasława na tron. Wiosną 1069 ruszyła polska wyprawa wojskowa na Ruś. Zanim doszło do militarnej konfrontacji, Wsiesław opuścił swoją drużynę i zbiegł do Połocka. Z kolei bracia Izjasława przyjęli wobec niego postawę ugodową i umożliwili zajęcie stolicy przez polskie wojsko bez walki. Izjasław odzyskał władzę w Kijowie w maju 1069.
Drugie rządy (1069–1073) Krótko po objęciu rządów Izjasław wyprawił się na Połock, który pozostawał we władaniu Wsiesława, i zdobył go. W mieście tym osadził jako władcę swojego syna Mścisława. W 1071, książę węgierski Władysław zwrócił się do Izjasława o pomoc w wojnie, którą wraz z bratem Gezą toczyli przeciwko kuzynowi, Solomonowi. Izjasław jednak nie poparł żadnej ze stron konfliktu.
W 1072 miał miejsce zjazd w Wyszogrodzie, podczas którego doszło do uroczystej kanonizacji i przeniesienia relikwii św. Borysa i Gleba do ufundowanej przez Izjasława cerkwi pod ich wezwaniem.