Duży strumień (szybkie parzenie): Na samym początku, tuż przy torebce, stężenie herbaty jest bardzo wysokie, a w reszcie szklanki czysta woda. Różnica stężeń (gradient) jest ogromna. W rezultacie cząsteczki herbaty „gwałtownie” i w dużej ilości (wysoka gęstość strumienia J) poruszają się w głąb szklanki.
Mały strumień (zwalnianie): Po kilku minutach cała woda jest już ciemna. Różnica stężeń między okolicą torebki a resztą szklanki robi się minimalna. Ponieważ gradient zanika, gęstość strumienia J spada prawie do zera – proces dyfuzji naturalnie hamuje.
Analogicznie przebiega proces dyfuzji barwnika, wrzuconego do szklanki wody (por. rysunek).
Metody pomiaru rozkładu stężeń
Metoda Ficka (XIX wiek)
W swoich pionierskich eksperymentach z 1855 roku Fick badał dyfuzję soli kuchennej (NaCl) w pionowych rurach szklanych (cylindrycznych oraz o kształcie odwróconego stożka): na dnie naczynia znajdował się rezerwuar z nasyconym roztworem soli i jej kryształami, co zapewniało stałe stężenie maksymalne (), zaś górny wylot rury był stale opłukiwany przez wolno płynący strumień czystej wody, co wymuszało zerowe stężenie soli na wylocie ().