Marsh (1883) opisał niekompletny szkielet YPM 1908 (niektóre kręgi i kości kończyn) odkryty razem z holotypem gatunku Camarasaurus grandis w osadach formacji Morrison na terenie stanu Wyoming; zdaniem Marsha budowa kości wskazuje, że był to bardzo młody zauropod, być może nawet płód. W późniejszej publikacji Marsh bez dodatkowego opisu czy komentarza przeniósł ten okaz do nowego gatunku Pleurocoelus montanus; obecnie jednak okaz ten uznawany jest po prostu za młodego osobnika należącego do gatunku Camarasaurus grandis. Do rodzaju Pleurocoelus zaliczano skamieniałości zauropodów odkrytych w Teksasie, w tym niekompletny szkielet SMU 61732 oraz tylną kończynę FMNH PR 977; D'Emic (2013) stwierdził jednak, że FMNH PR 977 w rzeczywistości należała do przedstawiciela rodzaju Cedarosaurus, a SMU 61732 ustanowił holotypem nowego gatunku Astrophocaudia slaughteri. Richard Lydekker opisał gatunek Pleurocoelus valdensis na podstawie zębów (i dwóch kręgów, ale ich przynależności do tego samego gatunku co zęby nie można potwierdzić) odkrytych na południu Wielkiej Brytanii (West Sussex, East Sussex, wyspa Wight). Zdaniem Upchurcha, Manniona i Barretta (2011) budowa tych zębów wskazuje, że należały one do bazalnego przedstawiciela kladu Titanosauriformes. Autorzy nie zidentyfikowali jednak żadnych autapomorfii P.