W jednym z powstałych wówczas zbiorów prywatnych – autorstwa Bernarda z Pawii – po raz pierwszy zastosowano schemat: (o jurysdykcji kościelnej), (prawo procesowe z wyjątkiem karnego), (prawo osobowe), (prawo małżeńskie), (prawo karne).
Powstanie Na soborze trydenckim powołano specjalną komisję, która opracowała poszczególne zbiory prawa kanonicznego, nadając im jednolity układ. Tekst – pod nazwą – został zatwierdzony w 1580 roku przez papieża Grzegorza XIII, a obejmował: Dekret Gracjana, – Dekretały papieża Grzegorza IX z 1234 roku, – zbiór dekretałów papieża Bonifacego VIII z 1298, – nieukończony zbiór dekretałów papieża Klemensa V z lat 1314 i 1317, oraz – prywatne kompilacje dekretałów z XIV–XV wieku.
Współczesne kodyfikacje W XX w. Kościół katolicki dokonał odnowy swojego prawa. Pierwszą nowoczesną kodyfikacją był kodeks prawa kanonicznego z 1917. Prace nad tym kodeksem rozpoczęła w 1904 roku komisja ds. projektu nowego prawa kanonicznego powołana przez papieża Piusa X. Kodeks został promulgowany przez papieża Benedykta XV. Kodeks składał się z pięciu ksiąg, których układ oparty był na schemacie instytucji Justyniana (, , , , ). Zamiar reformy prawa kanonicznego ogłosił w początkach swojego pontyfikatu w 1959 roku papież Jan XXIII.