W tym czasie poznał swoją przyszłą żonę Marię Bouffał, która odwiedzała go w więzieniu, pełniąc funkcję lektorki. Kilka miesięcy po zwolnieniu go z więzienia wzięli jesienią 1884 ślub, a następnie wiosną 1885 przenieśli się do zaboru austriackiego, gdzie osiedli we Lwowie.

Po więziennej edukacji i doświadczeniach zarzucił wyuczony zawód i zajął się wydawaniem i redagowaniem prasy. Początkowo od stycznia 1886 do lipca 1887 redagował „Przegląd Społeczny”, a z 18 wydanych numerów pisma 11 uległo konfiskacieKrzysztof Dunin-Wąsowicz: Czasopiśmiennictwo ludowe w Galicji, Wrocław 1952, s. 69.. Warto zaznaczyć, że zamieścił w nim serię artykułów pt. „Szkice programowe”, które uważane są za najwcześniejszą enuncjację społeczno-polityczną, będącą teoretyczną podbudową przyszłego politycznego ruchu ludowego w Galicji. W tym czasie był zarazem socjalistą i bezkompromisowym patriotą polskim. Będąc pod wpływem rosyjskiego socjalizmu agrarnego „narodnictwa” i Bronisława Limanowskiego, określał ustrój społeczno-polityczny przyszłego państwa polskiego jako socjalistyczny. W Uwagach o programie socjalistów polskich (1880) odrzucał kapitalizm jako formację społeczno-polityczną. Formy życia społecznego w kapitalizmie niżej oceniał niż ustrój wspólnoty pierwotnej oparty na wzajemnej solidarności ludzkiej.