Alternatywne drogi podania a efekt pierwszego przejścia W medycynie klinicznej istnieje kilka powodów podawania leków różnymi drogami: dogodność (np. doustnie), maksymalne zwiększenie stężenia w miejscu działania przy minimalnym stężeniu w innych rejonach (np. miejscowo), wydłużenie czasu wchłaniania leku (np. transdermalnie) lub chęć uniknięcia efektu pierwszego przejścia. Wątrobowy efekt pierwszego przejścia jest możliwy do uniknięcia w dużym stopniu poprzez stosowanie tabletek podjęzykowych i preparatów transdermalnych oraz, w mniejszym stopniu, czopków doodbytniczych. Wchłanianie po podaniu podjęzykowym umożliwia dostawanie się leku bezpośrednio do żył obwodowych, nie wrotnych. Droga transdermalna stwarza podobną zaletę. Leki wchłonięte z czopków w końcowej części odbytnicy trafiają do naczyń biegnących do żyły głównej wewnętrznej, przez co również omijają wątrobę. Jednakże czopki wykazują tendencję do przemieszczania się w górę odbytnicy, w obszar, w którym dominują żyły prowadzące do wątroby. W związku z tym można zakładać, że jedynie około 50% dawki doodbytniczej omija wątrobę. Chociaż leki podawane drogą inhalacyjną omijają wątrobę, to jednak płuca mogą również funkcjonować jako miejsce eliminacji pierwszego przejścia wskutek wydzielenia i możliwego metabolizmu leku podawanych drogami niedoustnymi.
Przypisy
Kategoria:Farmakologia