Dostępność biologiczna, biodostępność – część substancji czynnej, która z podanej dawki dostaje się do krążenia ogólnego oraz szybkość wchłaniania tej substancji. Biodostępność leku w przypadku podania donaczyniowego (dożylnego) wynosi 100%. Przy podaniu w inny sposób, na przykład doustnie, jest zawsze niższa.
Dostępność biologiczna określa szybkość i stopień wchłaniania substancji leczniczej z preparatu farmaceutycznego i charakteryzują ją parametry farmakokinetyczne: AUC (area under the curve) – pole pod krzywą zależności stężenia leku we krwi od czasu. Parametr ten informuje o całkowitej ilości leku, jaka została wchłonięta do organizmu. – maksymalne stężenie leku we krwi – czas mijający od podania leku do osiągnięcia we krwi maksymalnego stężenia substancji aktywnej.
Przyczyną obserwowanych różnic między stężeniem leku we krwi po podaniu go drogą dożylną i pozanaczyniową są między innymi: niecałkowite wchłanianie leku z przewodu pokarmowego, skóry, błon śluzowych metabolizm lub rozkład leku szybszy od wchłaniania efekt pierwszego przejścia przez wątrobę.