zdradzają również silne więzi ze szkołą Charles’a Baudelaire’a oraz Stéphane’a Mallarmégo z jego wczesnego, parnasistowskiego okresu. W następnych latach Moréas przerzucił się jednak na symbolizm, stając się jednym z najbardziej znaczących twórców tego nurtu. W 1886 napisał pierwszy w historii manifest literacki symbolizmu (był również pomysłodawcą samej nazwy nurtu), Symbolist Manifesto, który ukazał się w dzienniku Le Figaro. Odtąd postulaty zawarte w manifeście starał się Moréas konsekwentnie realizować w twórczości artystycznej.
Pierwsze znane wiersze Moréasa (przede wszystkim Stance i Kantyleny) utrzymane zostały w tonie osobistym, mocno zindywidualizowanym. Forma tych wierszy jest kunsztowna (wiersz regularny), przeważają nastroje typowe dla schyłku wieku.
Dojrzałą poezję Moréasa cechuje głęboka wizyjność, częstsze łamanie rygorów składniowych wiersza (zbliżone do wiersza wolnego, którego odkrycie w swojej właściwej formie stał się udziałem Arthura RimbaudaA. Międzyrzecki, Posłowie do: A. Rimbaud, Sezon w piekle. Iluminacje, Kraków 2007, s. 165.), niedopowiedzenie oraz korzystanie z symboliki powziętej z mitologii greckiej. Przykładem może być fragment Eryfilii:
Wraz z Paulem Adamem napisał powieść Les Demoiselles Goubert (1886).