Dolczewska-Samela, Diagnoza i terapia zaburzeń seksualnych, [w:] Pomoc psychologiczna w chorobach somatycznych, pod red., E. Mojs, Poznań 2009, s. 181-206.. Do przyczyn zaburzeń seksualnych zalicza się także (ale w mniejszym stopniu) choroby psychiczne, głównie schizofrenię, depresję, manie i zaburzenia osobowości.
Główne typy Hipolibidemia Popularnie zwana oziębłością seksualną, tj. brakiem lub utratą potrzeb seksualnych. Dysfunkcja ta dotyczy fazy podniecenia oraz pożądania. Częściej spotykana u kobietZ. Lew-Starowicz, M. Szymańska, Zaburzenia seksualne i problemy osobiste kobiet powyżej 45 roku życia. Przegląd Menopauzalny 2010, nr 6, s. 381-384., ale dotyka też i mężczyzn. Charakteryzuje się brakiem lub ograniczeniem potrzeby seksualnej, spadkiem zainteresowania tematami seksualnymi czy zubożeniem fantazji erotycznych. U podstaw wystąpienia hipolibidemii mogą leżeć różne przyczyny, m.in.: choroby psychiczne, naczyniowe i metaboliczne, zmęczenie, zaburzone relacje partnerskie, zaburzenia hormonalne, przesyt seksem lub znudzenie jego monotonią. W leczeniu oziębłości seksualnej sięga się po metody biologiczne, czyli farmaceutyki, które mają rozbudzić uśpione libido. Mogą to być hormony, leki pobudzające popęd, a także afrodyzjaki.