Bezkompromisowość Lê Duẩna wynikała z jego przeświadczenia, że USA nigdy nie zdecydują się na lądową inwazję Wietnamu Północnego, ponieważ oznaczałoby to atak na światowy obóz komunistyczny.
W 1967 roku, wbrew sprzeciwu wybitnych przywódców, takich jak gen. Võ Nguyên Giáp, Lê Duẩn przyjął plan gen. Nguyễna Chí Thanha zakładający masowe i symultaniczne ataki zakładające wywołanie powstania narodowowyzwoleńczego w Wietnamie Południowym. Aby go przeforsować, Lê Duẩn doprowadził do politycznych aresztowań wielu swoich przeciwników. Ostatecznie jego strategia została zatwierdzona i datę ofensywy wyznaczono na przełom stycznia i lutego 1968 roku podczas święta Tết (Wietnamski Nowy Rok księżycowy). Plan błędnie zakładał przyłączenie się ludności cywilnej do walki po stronie komunistycznej i ostatecznie tzw. ofensywa Tết zakończyła się militarną katastrofą, która przyniosła Wietnamskiej Armii Ludowej oraz Vietcongowi poważne straty. W długiej perspektywie stała się jednak politycznym sukcesem, ponieważ opinia publiczna w USA przestała popierać tę wojnę.