W 1988 roku w ZSRR wprowadzono pocisk PG-7R Rieziume z głowicą tandemową, z prekursorem kalibru 64 mm i ładunkiem zasadniczym kalibru 105 mm. Przebijalność wynosiła co najmniej 600 mm, także przeciwko czołgom z pancerzem reaktywnym. Na skutek wzrostu masy pocisku do 4,5 kg zasięg skuteczny spadł do 200 m.
RPG-7 używany jest w Polsce od 1964 roku, początkowo pod oznaczeniem rgppanc-7. Podjęto następnie w Polsce produkcję nabojów PG-7W, a od 1972 roku PG-7WM, o mniejszym kalibrze i masie głowicy, lecz większej przebijalności. W 1970 roku weszła na uzbrojenie w Polsce wersja RPG-7D. Od 1998 roku stosowane są celowniki noktowizyjne PCS-5 Przemysłowego Centrum Optyki.
Budowa Konstrukcja wyrzutni oparta jest na stalowej rurze o średnicy 40 mm, długości 953 mm i wadze 7 kg. Środkowa część jest pokryta drewnianą okładziną termoizolacyjną, a tylna rozszerza się ku końcowi, co redukuje odrzut i osłania przed podmuchem. Celownikiem podstawowym jest celownik optyczny PGO-7 (1P38) z pryzmatycznym układem odwracającym. Celownik ten posiada skalę dalmierczą (do 1000 m dla celu o wysokości 2,7 m – amerykańskiego czołgu M48 Patton), poziomą skalę poprawek bocznych, pionową skalę odległości, powiększenie 2,7× oraz kąt widzenia 13°, siatka celownicza ma podświetlenie.