13 dywizjon artylerii konnej (13 dak) – oddział artylerii konnej Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Dywizjon sformowany został w 1924 jako organiczny pododdział artylerii 4 Dywizji Kawalerii. Tradycjami nawiązywał do „wojennych” baterii: konnej baterii jazdy kresowej i baterii krakusów walczących w wojnie polsko ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. W okresie międzywojennym stacjonował we Lwowie, Kamionce Strumiłowej i Brodach. W kampanii wrześniowej walczył w składzie Kresowej Brygady Kawalerii.
Wojenne tradycje 13 dak Sformowany w 1924 13 dywizjon artylerii konnej nawiązywał tradycjami do „wojennych” baterii, z których został sformowany. Były to: „konna bateria jazdy kresowej”, przemianowana następnie na 2 baterię 5 dywizjonu artylerii konnej, oraz „bateria krakusów”.
Walki konnej baterii jazdy kresowej Walki z Ukraińcami thumb|Władysław Tomaszewski, Zarys historji wojennej 13-go dywizjonu artylerji konnej Bateria powstała na bazie konnego oddziału rtm. Feliksa Jaworskiego. Sformowany na stepach ukraińskich, liczył on około 100 jezdnych z czterema ciężkimi karabinami maszynowymi. W grudniu 1918 oddział wrócił do kraju, a rtm. Jaworski zameldował się u dowódcy improwizowanego „frontu włodzimiersko-hrubieszowskigo”. Ten przeznaczył go do obrony rejonu Włodzimierza Wołyńskiego.