W czasie wojny był przez pewien czas więziony przez Niemców w Sztutthofie. Powrócił do Torunia w styczniu 1942, ponownie otwierając zakład fotograficzny, ale już w nowym miejscu – w Kamienicy Pod Gwiazdą. Po wojnie zakład prowadził przy ulicy Chełmińskiej 4 (ulicę przemianowano niebawem na Dzierżyńskiego). W maju 1945 jako pierwszy fotograf po wojnie zdał egzamin mistrzowski w Izbie Rzemieślniczej w Bydgoszczy. Później był w tejże Izbie wiceprzewodniczącym komisji egzaminacyjnej na stopień czeladnika i przewodniczącym komisji mistrzowskiej. W latach 1950–1952 kierował toruńska Izbą Rzemieślniczą.

W okresie powojennym stał się uznanym dokumentalistą odradzającego się życia Torunia. Fotografował ważne wydarzenia, np. inaugurację pierwszego roku akademickiego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, tworzył portrety ludzi. Kronikę dziesięciolecia, składającą się z niemal 8 tysięcy negatywów i 100 odbitek, przekazał w 1956 do Archiwum Państwowego. Zainspirowany przez Jana Bułhaka fotografował również przyrodę i architekturę dawnego Torunia. W 1951 prezentował w Bibliotece Głównej uniwersytetu cykl zdjęć gotyckich stalli pofranciszkańskich kościoła Najświętszej Maryi Panny;