Jan Witold Harasimowicz (ur. 2 sierpnia 1950 we Wrocławiu) – polski historyk sztuki i kultury, specjalizujący się w historii sztuki nowożytnej, sztuce renesansu i manieryzmu; profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, związany z uczelniami we Wrocławiu i Toruniu.
Życiorys Urodził się w 1950 roku we Wrocławiu. Studia w zakresie historii sztuki i filozofii odbył w latach 1968–1975 na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Wrocławskiego, pisząc pracę magisterską pt. Sztuka śląska lat 1520–1650 wobec konfliktu katolicko-protestanckiego, którą przygotował pod kierunkiem prof. Mieczysława Zlata. Studia te uzupełnił w 1978 roku o teologię na Uniwersytecie w ZurychuPrzegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, R. 7, Nr 12 (69), grudzień 2001, s. 23..
Od czasów ukończenia studiów w 1975 roku związany jest zawodowo z Uniwersytetem Wrocławskim. Stopień naukowy doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1984 roku na podstawie pracy nt. Sztuka protestancka na Śląsku w latach 1520–1650, napisanej ponownie pod kierunkiem prof. Mieczysława Zlata. Rozprawa została wyróżniona i ukazała się drukiem w 1986 roku w Wydawnictwie Uniwersytetu Wrocławskiego, a w 1987 roku została uhonorowana nagrodą Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.