związana była z rzeźbiarzem Miroslavem Brozkiem, dla którego pozowała jako modelka.
16 sierpnia 1992 poślubiła Bernarda d’Ormale, byłego doradcę prawnego Frontu Narodowego, obecnego przy jej śmierci w domu aktorki "La Madrague" w Saint-Tropez.
Polityka, kontrowersje i problemy prawne Bardot była pierwszą kobietą niehistoryczną, której twarz posłużyła jako jeden z wzorców dla podobizn Marianny, emblematu Republiki Francuskiej (w 1969; rzeźbę wykonał Alain Gourdon). Wyraziła poparcie dla prezydenta Charles’a de Gaulle’a w 1960.
W drugim tomie opublikowanych wspomnień Le Carré de Pluton (1999) skrytykowała rytualny ubój owiec podczas muzułmańskiego święta Id al-Adha, a w jednym z rozdziałów napisała: Francja, moja ojczyzna, mój kraj, jest ponownie atakowana przez przeludnienie cudzoziemców, zwłaszcza muzułmanów. Za te słowa francuski sąd w czerwcu 2000 ukarał aktorkę grzywną w wysokości 30 tys. franków.
W 2003 wywołała skandal treścią książki pt. Un cri dans le silence (pol. Krzyk w ciszy), w której skrytykowała m.in. część społeczności gejowskiej, feministki dążące do równouprawnienia płci (m.in.