Ci ostatni nie byli zadowoleni z faktu, że Francuzi zostali wyparci z Ameryki Północnej dając Brytyjczykom niepodzielne panowanie nad kontynentem.
W latach 1763–1764 wybuchło ogromne powstanie Indian pod przywództwem Pontiaca, które przez pewien okres poważnie zagroziło brytyjskiej dominacji nad wnętrzem kontynentu. Indianie nie mieli szans na zdobycie silnie ufortyfikowanego Fortu Niagara, ale prowadzili intensywną wojnę podjazdową w jego okolicach. Fort odegrał istotną rolę jako źródło zaopatrzenia i posiłków dla obleganego przez Indian fortu Detroit oraz jako baza dla armii, która ostatecznie stłumiła powstanie indiańskie w 1764 r.
Przez te lata głównym zadaniem fortu była obrona przed Indianami, gdyż po odejściu Francuzów nie było na kontynencie żadnego europejskiego przeciwnika zaopatrzonego w artylerię. Z tego też powodu umocnienia fortu nie były utrzymywane i powoli poszły w rozsypkę, toteż do 1775 potężne fortyfikacje ziemne praktycznie przestały istnieć.
Rewolucja amerykańska Sytuacja zmieniła się drastycznie po ogłoszeniu niepodległości przez kolonie amerykańskie w 1776. Fort szybko przekształcił się w kluczową brytyjską placówkę, niezbędną do utrzymania Kanady pod panowaniem brytyjskim. Komendant fortu był głównodowodzącym sił brytyjskich na całym obszarze Wielkich Jezior.