Elsa Ehrich, Hermine Braunsteiner i Hildegard Lächert.
Niemcy rozpoczęli ewakuację obozu 1 kwietnia 1944 r., a ostateczny jej etap 17 lipca. W miarę napływających wiadomości o zbliżaniu się frontu wschodniego, Niemcy ewakuowali kolejne grupy więźniów.
Ostateczna likwidacja KL Lublin miała miejsce 22 lipca 1944 roku. W godzinach popołudniowych załoga SS wyprowadziła większość pozostałych w obozie więźniów w pieszym transporcie do Auschwitz. Po kilku dniach marszu w Ćmielowie załadowano ich do wagonów towarowych. Pociąg dotarł do obozu 28 lipca. Równoległe niewielką grupę osób ewakuowano w kolumnie samochodowej. Żołnierze Armii Czerwonej weszli na teren opuszczonego Majdanka 24 lipca 1944 roku. Zastali tam 985 jeńców z lazaretu dla sowieckich inwalidów.
Podobozy
Większość podobozów Majdanka była związana z esesowskimi spółkami, takimi jak Deutsche Ausrüstungswerke (DAW). Pracowali tam więźniowie w komandach, które nie mogły pokonywać codziennie drogi do odległego od obozu miejsca pracy.
Z dniem 1 maja 1944 roku do rangi filii Majdanka został zdegradowany obóz koncentracyjny KL Warschau, utworzony w lipcu 1943 roku na terenie byłego getta warszawskiego.
Więźniowie i ofiary