Przeniósł się do katedry biskupiej, jednak ze względu na ciągle niepokojących go wiernych, postanowił urządzić pustelnię w Marmoutier nad Loarą. Mieszkał tam wraz ze swoimi uczniami, gdzie prowadzili ascetyczny tryb życia. Mimo tego, Marcin dużo podróżował, udzielając błogosławieństw i ewangelizując. Jednocześnie tępił wszelkie objawy pogaństwa. Przyjaźnił się m.in. z cesarzem Maksymusem. Wśród swoich wiernych uważany był za cudotwórcę, jednak inni biskupi odnosili się do niego z rezerwą. W 385 roku udał się do Trewiru, gdzie miał zanieść prośby swoich wiernych do cesarza. Odbywał się tam wówczas proces w sprawie herezji Pryscyliana, któremu przewodził Maksymus. Marcin uważał, że jeśli pryscylianizm jest herezją, to wystarczy wyplenić ją z kościołów, a nie ma konieczności skazywania jej autora na śmierć (tego domagali się oskarżyciele). Pomimo nalegań biskupa, cesarz wydał wyrok skazujący Pryscyliana i jego zwolenników na śmierć. Następnie Maksymus nakazał w podobny sposób postąpić z sympatykami pryscylianizmu w Hiszpanii. Wobec tego, Marcin ponownie udał się do cesarza, by uprosić cofnięcie wyroku. Stanowczo opowiedział się przeciwko tamtejszym biskupom i zapowiedział, że nie chce tworzyć z nimi wspólnoty wiary.