jeżeli część rzeczywista liczby zespolonej jest większa od zera, to
Powtarzane całkowanie przez części daje rozwinięcie asymptotyczne
gdzie jest -tą liczbą Bernoulliego. Wzór jest poprawny dla modułu z mianowicie gdzie jest dodatni. Błąd przybliżenia: dla użytych wyrazów.
Zbieżna postać wzoru Stirlinga Wyznaczenie zbieżnej postaci wzoru Stirlinga wymaga oszacowania
Jedną z metod jest uśrednianie zbieżnych serii odwróconych rosnących eksponent. Jeśli wtedy
gdzie:
Z tego otrzymujemy następującą postać ww. wzoru
który zbiega, gdy
Historia Wzór został odkryty przez Abrahama de Moivre w postaci
Wkładem Stirlinga było pokazanie, że stałą jest Bardziej precyzyjną wersję podał Jacques Binet.
Przybliżenie Stirlinga „pierwszego rzędu”, zostało użyte przez Maxa Plancka w jego artykule z roku 1901, w którym wyprowadził on wzór na promieniowanie ciała doskonale czarnego. Przybliżenie to powiązało zaproponowaną przez Plancka koncepcję elementów energii z wzorem na promieniowanie ciała doskonale czarnego. Przybliżenie było później często używane w teorii kwantowej, na przykład przez Louis de Broglie’a.