W celu uzyskania władzy nad tymi terenami Henryk II wysłał księcia Karyntii aby rozprawił się z księciem longobardzkim, jednak jego wojska poniosły klęskę. Król niemiecki miał także inne zmartwienia. Między innymi musiał podejmować starania, aby ludność chłopska nie była nadmiernie wykorzystywana przez nadużywających swojej władzy feudałów.

W pierwszą rocznicę śmierci Ottona Henryk II udał się do Akwizgranu w celu spotkania się z longobardzką opozycją i uczczenia pamięci poprzednika. W międzyczasie doświadczał wiele razy objawów choroby, najprawdopodobniej dziedzicznej, która także w przyszłości zmuszała go do ustępstw.

Spalenie Strzały i uprowadzenie zakładników nie było jedynym działaniem wymierzonym przeciwko królowi niemieckiemu, jakie podjął Bolesław Chrobry. Książę polski usiłował pozyskać sojusznika w Czechach. Wykorzystał on bunt i wypędzenie z kraju Bolesława Rudego i wprowadził na praski tron Władywoja, przebywającego dotąd jako wygnaniec na dworze polskim. Ten jednak udał się do cesarza i objął Czechy jako lenno z rąk Henryka II, co nie było na rękę księciu polskiemu. Gdy po kilku miesiącach książę czeski zmarł, Bolesław Chrobry doprowadził do wygnania Jaromira i Udalryka ponownie obsadzając Bolesława Rudego na tronie.