Polska Organizacja Wojskowa działała wówczas jedynie „na terenach zajętych przez wojska rosyjskie”. Obszar ten był podzielony na okręgi. Ich dowódcy posiadający bardzo dużą samodzielność odpowiadali za rozwój liczebny oraz za zapewnienie podstaw materialnych dla działalności POW. Na początku 1915 istniały cztery okręgi: warszawski (Adam Koc, Bogusław Miedziński „Świtek”), lubelski (Andrzej Turczyński-Brenner „Mieczysław II” i Tadeusz Herfurt „Armak”, radomski (Karol Rybasiewicz) i siedlecki (Bogusław Miedziński, Józef Korczak „Piotr”). Ponadto na prawach okręgu działały komendy POW w Petersburgu, Kijowie i Wilnie. Podstawową organizacjami miały być komendy miejscowe. Ich dowódcy zajmowali się werbunkiem nowych członków i ich wojskowym szkoleniem. W miarę rozwoju organizacji dopuszczano możliwość by kilka komend miejscowych tworzyło komendę obwodową. W tym czasie najsłabszą działalność przejawiały właśnie komendy miejscowe, stąd POW aż do końca omawianego okresu nie reprezentowała poważniejszej siły wojskowej. Podanie dokładnej liczby członków POW w tym okresie jest niemożliwe. Według danych Komendy POW w czerwcu 1915 liczba członków wynosiła wówczas 1100 osób, z czego najwięcej w okręgu lubelskim (400 osób) i warszawskim (260 osób)Encyklopedia Wojskowa, t. 6, pod red. Ottona Laskowskiego, Warszawa 1937, s. 645..