Herbert Simon uważał za niezbędne rozsądne „stąpanie po ziemi” w budowaniu teorii ekonomicznych. Według niego ignorowanie empirycznych faktów i kreowanie nowych teorii przez ekonomistów opierało się w dużej mierze na coraz bardziej chwiejnych argumentach behawioralnych. Krytycznie wypowiadał się na temat modelu neoklasycznego, mówiąc m.in. że jest on zmanipulowany przez dużą formalność matematyczną i brak testowania prawdziwości jego założeń.
Był wieloletnim profesorem Carnegie Mellon University w Pittsburghu. W pracy naukowej podejmował problematykę teorii organizacji oraz podejmowania decyzji ekonomicznych.
W 1978 roku otrzymał Nagrodę Banku Szwecji im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii za rozwój teorii zarządzania i organizacji, Narodowy Bank Polski..
Jego najbardziej znana myśl dotyczy ludzkiej mądrości. „Istoty ludzkie wiedzą mnóstwo rzeczy, z których część jest prawdziwa, i stosują je. Kiedy podobają nam się rezultaty, nazywamy to mądrością.”