W odróżnieniu od wszystkich wcześniejszych radzieckich kutrów, zrezygnowano z wymogu dostosowania okrętów do transportu kolejowego, co pozwoliło na wybór optymalnych rozmiarów i kształtu kadłuba, w szczególności przez zwiększenie szerokości. Kształt kadłuba był inspirowany kutrem firmy Elco. Zdecydowano się na drewnianą konstrukcję kadłuba, która była tańsza i pozwalała na uzyskanie wystarczającej wytrzymałości i niskiej masy, nie generując zarazem pola magnetycznego, pomimo tego, że miała mniejszą żywotność i większe wymagania w zakresie konserwacji. W odróżnieniu od wcześniejszych radzieckich i amerykańskich kutrów zdecydowano się na zastosowanie silników wysokoprężnych, co z uwagi na ich większą masę wymogło zastosowanie aż czterech silników zamiast trzech i powiększenie rozmiarów. Większe rozmiary umożliwiły też wzmocnienie uzbrojenia artyleryjskiego w stosunku do kutrów z okresu II wojny światowej, dając większe możliwości samoobronyDziałka kalibru 25 mm stanowiły postęp w stosunku do kutrów torpedowych II wojny światowej uzbrajanych na ogół w karabiny maszynowe, jednakże nowe zachodnie kutry torpedowe (np. brytyjskie i zachodnioniemieckie) były już uzbrajane pod koniec lat 50. typowo w automatyczne armaty kalibru 40 mm (por.