Ojcowie pustyni zarabiali na utrzymanie prostą, rzemieślniczą pracą: wyplataniem lin i mat z sitowia, pleceniem koszyków, tkactwem oraz uprawą jarzyn czy najemną pracą przy żniwach na polach.
Pochodzenie społeczne Większość ojców pustyni pochodziło ze środowisk chłopskich (Makary Egipski, Paweł Prostak, Pachomiusz, Szenute). Wśród mnichów bywali też arystokraci (Arseniusz). Na egipskiej pustyni pojawili się też przybysze z innych krain: Ewagriusz z Pontu (Azja Mniejsza), Jan Kasjan ze Scytii, Palladiusz z Galacji. Ojcowie pustyni władali w większości wyłącznie językiem koptyjskim, w odróżnieniu od ówczesnej hierarchii kościelnej na terenie Egiptu, mówiącej po grecku. Duża część ojców pustyni była niepiśmienna.
Główne ośrodki Za pierwszy wzór ojca pustyni uznaje się Antoniego Wielkiego, który zapoczątkował życie pustelnicze w okolicy Pispir.
Możemy wyróżnić trzy główne ośrodki, wokół których koncentrowało się życie ojców pustyni:
Nitria (Wadi an-Natrun) na Pustyni Zachodniej, założony w 330 przez Abba Ammuna, ucznia Antoniego; Cele, założone w 338; Sketis, założone przez Makarego Egipskiego (Wadi Natrun).
Zobacz też Antoni Wielki Paweł z Teb Makary Wielki Egipski Mojżesz Etiopczyk Pachomiusz Święta Synkletyka Asceza Eremita Starzec mnich
Uwagi
Przypisy
Bibliografia