Wobec coraz większego zagrożenia przez partyzantkę komunistyczną W. Kube, opierając się na jedynej legalnej organizacji białoruskiej, tj. Białoruskiej Samopomocy Ludowej, 29 czerwca 1942 mianował jej szefa I. Jermaczenkę swoim doradcą i mężem zaufania „narodu białoruskiego” oraz zapowiedział powołanie 3 dalszych mężów zaufania w komisariacie generalnym i po jednym – w każdym komisariacie okręgowym. Jednocześnie zapowiedział – prawdopodobnie bez zgody władz III Rzeszy – utworzenie tzw. Wolnego Korpusu Białoruskiej Samoobrony, polecając działaczom BNS przygotowanie odezwy wzywającej Białorusinów do ochotniczego zaciągu. Korpus pod względem formalnym miał podlegać I. Jermaczence jako szefowi BNS. W nowej sytuacji W. Kube zezwolił w lipcu 1942 r. na powołanie 12-osobowej Rady Głównej Białoruskiej Samopomocy Ludowej z I. Jermaczenką na czele. W jej skład weszli Janka Stankiewicz (zastępca przewodniczącego), dr Uładzimier Walkiewicz (po kilku miesiącach zastąpił J. Stankiewicza), duchowny ojciec Filarej, ksiądz Wincenty Godlewski, Wacław Iwanowski, Pawał Swiryd, Kastuś Mikałajewicz, Anton Adamowicz, Symon Kandybowicz, Uładzimier Szawiel, Jazep Najdziuk, Iwan Kasiak, Julian Sakowicz. Rada Główna składała się z kilku resortowych wydziałów, m.in. spraw wojskowych, polityki wewnętrznej, propagandy, oświaty, kultury i ochrony zdrowia.