Rewolucyjny Czerwony Pułk Warszawski (ros. Революционный Красный Варшавский Полк), także Czerwony Pułk Rewolucyjnej Warszawy; od sierpnia 1918 p. n. Warszawski Pułk Zachodniej Dywizji Strzelców – oddział piechoty polskiej, sformowany wiosną 1918 na terenie Rosji, wspierający rewolucję bolszewicką.

Historia Zgodnie z zamysłem bolszewików miał być zalążkiem polskiej siły zbrojnej stanowiącej część składową Armii Czerwonej, a obejmującej np. ochotników z rozbitego II Korpusu Polskiego w Rosji generała Józefa Hallera. Uchwała o utworzeniu pułku została podjęta w czasie zebrania żołnierzy 26 lutego 1918 roku w Biełgorodzie. Wchodził w skład I Brygady Zachodniej Dywizji Strzelców, potem zaś od 9 czerwca 1919 razem z całą dywizją formalnie wszedł w skład Armii Czerwonej.

Jego liczebność wynosiła około 1000 żołnierzy, a dowódcą był Stefan Żbikowski. Tłumił bunty anarchistów i eserowców w Moskwie i w Jarosławiu. Na frontach wojny domowej w Rosji walczył z wojskami antybolszewickimi, między innymi z wojskami generała KaledinaA. Koskowski, Czerwony Pułk Warszawy, Warszawa 1967, s. 22. i generała Wrangla na południowej Ukrainie. Andrzej Koskowski w swojej monografii na temat Czerwonego Pułku Warszawy, wyróżnia między innymi walki o miasta na Ukrainie, takie jak: Kachowka, Melitopol, PerekopA.