thumb|200px|Herb Bokij według Gorczyna, Swacha, Ostrowskiego i Gajla thumb|200px|Herb Bokij według źródeł XVI wiecznych, a także Potockiego, Łakiera, Leszczyca i Znamierowskiego thumb|200px|page=7|Strona z Tablic odmian herbowych Chrząńskiego. Bokij w trzecim wierszu.

Bokij (Bokiiw, Topor odmienny II) – polski herb szlachecki, używany przez kilkanaście rodzin. Józef Szymański uważa go za odmianę Topora.

Opis herbu Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:

W polu czerwonym topór srebrny z zaćwieczonym krzyżem kawalerskim złotym.

W klejnocie pięć piór strusich.

Istnieją rozbieżności w źródłach co do kierunku topora, który na przestrzeni lat był kierowany w lewo bądź w prawo.

Historia Najwcześniejsze wzmianki Herb wzmiankowany po raz pierwszy w XVI wieku. Wymieniają go Gniazdo cnoty i Herby rycerstwa polskiego Paprockiego, Kronika Bielskiego i Orbis Polonus Okolskiego. Bielski nazywa go herbem własnym Boskich, Paprocki Toporem odmiennym. Nazwa Bokij pojawia się dopiero od XVII wieku. Zachowała się pieczęć z tym herbem, należąca do Hawryły Bokija, sędziego łuckiego (1569).

Juliusz Karol Ostrowski podaje, że Bokij to jeden ze starszych herbów ruskich.