Jako polityk opozycji został w 1965 r. ministrem spraw zagranicznych w gabinecie cieni. W tym samym roku wystartował w wyborach na lidera partii, ale przegrał z Edwardem Heathem. Został jednak zastępcą lidera partii oraz pozostał prominentnym członkiem gabinetu cieni. Po powrocie konserwatystów do władzy w 1970 r. został ministrem spraw wewnętrznych. Na tym stanowisku musiał zmierzyć się z narastającym kryzysem w Irlandii Północnej. Sprawami północnoirlandzkimi zajmował się do 1972 r., kiedy to utworzono odrębne ministerstwo ds. Irlandii Północnej. Poza tym Maudling wprowadził do brytyjskiego ustawodawstwa karnego karę bezpłatnych prac społecznych (community service). Doprowadził również do pewnej liberalizacji prawa imigracyjnego.
Maudling zrezygnował ze stanowiska ministra 18 lipca 1972 r., kiedy bankructwo ogłosiła firma architekta Johna Poulsona, gdzie Maudling był od 1966 r. dyrektorem. Przy okazji likwidacji firmy wyszło na jaw, że Poulson wręczał łapówki licznym wysokim urzędników państwowym, a w całą sprawę zamieszany był Maudling. Pomimo skandalu były minister pozostał aktywnym graczem na scenie politycznej. Po likwidacji okręgu Barnet w 1974 r. Maudling przeniósł się do okręgu Chipping Barnet. W 1975 r. został ministrem spraw zagranicznych w gabinecie cieni Margaret Thatcher.