Witold Rubczyński (ur. 28 maja 1864 we Lwowie, zm. 18 maja 1938 w Inowrocławiu) – polski filozof i historyk filozofii.
thumb|240px|Od lewej: Witold Rubczyński, Stanisław Windakiewicz, ks. Jan Nepomucen Fijałek (Rzym, 1888) 300px|thumb|III Zjazd Filozofów w Krakowie 24 września 1936. Od lewej: Zygmunt Zawirski, NN, Witold Rubczyński, Władysław Tatarkiewicz, Tadeusz Garbowski, Jan Łukasiewicz, Tadeusz Czeżowski, sekretarz zjazdu Marian Heitzman Życiorys Ukończył gimnazjum w Nowym Sączu, potem studiował historię na Wydziale Filozofii UJ (do 1883). W latach 1883–1886 prowadził badania archiwalne we Włoszech. W latach 1886–1887 studiował w Rzymie i w Lipsku (pod kierunkiem Wilhelma Wundta), filozofię na UJ (1887–1891) i prawo w Wiedniu i na UJ (1891–1895). W roku 1887 został doktorem filozofii, ten sam tytuł uzyskał także na Wydziale Prawa UJ (1895). W latach 1895–1910 pracował jako urzędnik, równolegle prowadząc zajęcia jako tzw. docent prywatny historii filozofii na Uniwersytecie Lwowskim (1902–1909). Od 1909 zatrudniony był jako prof. nadzwyczajny, od 1910 jako prof. zwyczajny UJ, gdzie kierował Katedrą Etyki (do 1933). Wykładał historię polityczną Polski oraz historię powszechną.