Studenci nie byli inspirowani przez komunistów, a nawet byli przez nich przestrzegani przed sprowokowaniem konfrontacji siłowej, o być może nieobliczalnych następstwach. Nie byli też uzbrojeni, ani nie przygotowywali się do starcia, a komitet strajkowy niezwłocznie wydalał z terenu uczelni elementy skrajne, nawołujące do posłużenia się przemocą, lub podnoszące hasła przeciw greckiej armii i policji. Mimo tego, w dniu 17 listopada 1973, młodzieżowa rewolta została zlikwidowana przez oddziały wojskowe z użyciem broni maszynowej i pancernej. Bezpośrednio po tym wydarzeniu nastąpiły ponowne represje wobec opozycji, a zwłaszcza młodzieży, podejrzewanej o udział w działaniach propagandowych studentów. Represje te były połączone z torturowaniem i okaleczaniem także młodych kobiet, dokonywanymi przez żandarmerię wojskową. Ponadto, oprócz mordowania niektórych studentów, bezpośrednio w murach uczelni i na pobliskich ulicach, strzelano z broni maszynowej, działali także strzelcy wyborowi. Łączną liczbę ofiar śmiertelnych masakry oblicza się na ok. 180 osób. W bezpośrednim następstwie czasowym tych wydarzeń Papadopulos został obalony i osadzony w areszcie domowym przez swych twardogłowych kolegów – wojskowych, sprzeciwiających się nazbyt łagodnemu, ich zdaniem, traktowaniu wciąż buntującego się społeczeństwa.