Podczas igrzysk olimpijskich gra na aulosie towarzyszyła zawodom pentatlonu, pomagała zawodnikom utrzymać rytm podczas skoku w dal. Na igrzyskach olimpijskich zawodnikom akompaniowali zwycięzcy konkurencji muzycznej igrzysk pytyjskich. Gra na aulosie towarzyszyła również innym zawodom, m.in. zapasom podczas igrzysk ateńskich, a także ćwiczeniom w gimnazjonie.
Aulos był instrumentem, na którym zazwyczaj grały greckie prostytutki. Flecistki, tzw. aulētries, świadczyły usługi seksualne podczas prywatnych sympozjonów i pracowały w domach publicznych.
Aulos w sztuce W mitologii greckiej z mistrzowskiej gry na aulosie słynął Marsjasz – frygijski satyr, który przegrał rywalizację z Apollinem.
Najstarsze zachowane malowidła przedstawiające aulos pochodzą z minojskiego sarkofagu na Krecie. Grający na aulosie byli często przedstawiani w sztuce rzeźbiarskiej w III tysiącleciu p.n.e. Aulos jest wzmiankowany w Iliadzie.
Arystoteles (384–322 p.n.e.) w swojej rozprawie Polityka potępiał stosowanie instrumentu w szkolnictwie, gdyż uważał go za niemoralny. Według Sokratesa (470–399 p.n.e.) w państwie idealnym aulos miał być zakazany.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Instrumenty muzyczne starożytnej Grecji