19 lipca 1913 otrzymał roczny urlop dla dokonania prac naukowych poza Krakowem, w latach 1913–1914 przebywał na studiach uzupełniających na Uniwersytecie w Getyndze, a w roku szkolnym 1914/1915 przebywał na kursach naukowych w Wiedniu. Ponownie pracował w krakowskiej Wyższej Szkole Realnej od roku szkolnego 1915/1916 ucząc tych samych przedmiotów. 13 kwietnia 1916 otrzymał tytuł profesora. Podczas trwającej I wojny światowej był zwolniony od służby w pospolitym ruszeniu.
Od 1919 do wybuchu II wojny światowej mieszkał i pracował w Poznaniu. W latach 20. był wykładowcą matematyki w Oddziale Farmaceutycznym Uniwersytetu Poznańskiego. Równolegle uczył matematyki w Państwowej Szkole Budowy Maszyn. Był działaczem Towarzystwa Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych, był przewodniczącym (1924) i zastępcą przewodniczącego (1926) zarządu Okręgu Poznańskiego TNSW i zasiadał w Zarządzie Głównym TNSW (1924). Doktoryzował się na Uniwersytecie Warszawskim w 1928 pod kierunkiem prof. Kazimierza Żorawskiego i tam też habilitował się w 1934.
W okresie okupacji niemieckiej został wysiedlony z Poznania i od 1940 przebywał w Bochni, gdzie zaangażował się w tajne nauczanie, za co został aresztowany 1 grudnia 1942 przez gestapo i osadzony w obozie Auschwitz-Birkenau.