Dodatkowa masa podzespołów tej wersji, z bateriami NiMH wynosiła 350 kg; w przypadku zastosowania baterii litowo-jonowych 160 kg. Wersja bez możliwości ładowania baterii z zewnątrz miała 30-kilowatowy silnik elektryczny; dodatkowa masa układu wynosiła jedynie 100kg, jednak zasięg zmalał do maks. 4 km. Hybrydowy Sprinter z silnikiem wysokoprężnym trafił do Kansas City, wersja benzynowa została przeznaczona na rynek Kalifornii, gdzie ogranicza się stosowanie diesli.
W sumie wyprodukowano ponad 1,3 miliona Sprinterów 1. generacji w zakładach w Düsseldorfie, González Catán (w aglomeracji Buenos Aires), a także w montowniach w Chinach (Fuzhou) i Wietnamie – Ho Chi Minh.
Sprinter Classic Produkcja została wznowiona w Rosji, w Jarosławiu nad Wołgą, pod nazwą Sprinter Classic. Powstający we współpracy z rosyjskim GAZ-em pojazd to pierwsza, poliftingowa generacja dostawczego Mercedesa, mająca być w Rosji świetną alternatywą dla najnowszego wydania, niestety zbyt drogiego jak na tamtejsze warunki. Tańszym, a jednocześnie mniej skomplikowanym pojazdem Mercedes chce podbić rosyjski rynek aut dostawczych. Maszyna dostępna w dwóch wersjach nadwoziowych – jako blaszany furgon z dwoma rozstawami osi (3550 oraz 4025 mm) lub w wydaniu osobowym przystosowanym do przewozu od 16 do 20 osób.