W tym czasie, jeszcze jako uczeń, rozpoczął nielegalną pracę oświatowo-kulturalną wśród robotników łódzkich, a następnie stopniowo przeszedł w szeregi politycznych działaczy robotniczych.
We wrześniu 1908 r., gdy skrystalizował się radykalny kierunek narodowy wśród robotników i na gruncie łódzkim wznowiono działalność Narodowego Związku Robotniczego, rozpoczął pracę jako czynny członek władz okręgu łódzkiego. Z ramienia Zarządu Okręgowego prowadził w Łodzi dzielnice „Zieloną”, a czasowo również dzielnicę „Bałucką”. Pracował pod pseudonimem „Sokół”, a następnie „Warski”. Trzy, cztery wieczory w tygodniu, a często i niedziele i święta poświęcał na wyjazdy, aby prowadzić koła robotników i odbywać zebrania zarządów dzielnicowych.
Syberia Wraz z szeregiem innych działaczy N.Z.R. został aresztowany w nocy z 27 na 28 lipca 1909 roku i osadzony w więzieniu w Łodzi, a następnie Piotrkowie Trybunalskim. Po dwuletnim więzieniu, wyrokiem Warszawskiej Izby Sądowej z 1911, skazany został na dożywotnie osiedlenie we wsi Pokatiej w guberni jenisejskiej na Syberii. W roku 1926, w czasie możliwości powrotu do kraju, uważał za swój moralny obowiązek zająć się w pierwszej kolejności wyekspediowaniem do kraju wszystkich innych zesłańców.