Zgodnie z tą regułą Dioklecjan i Maksymian abdykowali 1 maja 305 r., zaś augustami zostali Konstancjusz i Galeriusz, wybierając na cezarów odpowiednio Flawiusza Sewera oraz Maksymina Daję.
Nadto tetrarchia zapobiec miała izolacji Rzymu, nazbyt oddalonego od często niespokojnych granic imperium – stąd pomysł wyznaczenia czterech stolic ze względów przede wszystkim militarnychThomas R. Martin, Starożytny Rzym..., dz. cyt. poniżej, s. 246.. Choć cały system wydawał się korzystny i skuteczny, wkrótce okazało się, iż nie przystaje do życia i politycznej rzeczywistości.
Kryzys tetrarchii Przy wyborze nowych cezarów pominięto synów Maksymiana i Konstancjusza: odpowiednio Maksencjusza oraz Konstantyna. Po śmierci Konstancjusza Chlorusa (306) jego legiony obrały augustem Konstantyna i prawowity (według reguł systemu) następca – Sewer, zmuszony był uznać jego współrządy. Wkrótce po władzę sięgnął także Maksencjusz w Italii, wspomagany przez ojca – Maksymiana Herkuliusza, który niechętnie rozstał się z tytułem cesarskim w 305 roku.