Do grona aleksandrystów zalicza się Pietra Pomponazziego, Jacopo Zabarellę czy nauczający w Pizie Szymon Porta. Marsilio Ficino zarzucał zarówno aleksandrystom, jak i awerroistom, że likwidują wiarę i bluźnią Bogu.
W ramach katolicyzmu rozwija się (od XV w.) nowożytny "chrześcijański arystotelizm". Papież Mikołaj V uznawał go za wiodącą doktrynę filozoficzną Kościoła katolickiego, mającą zapewnić spójność świata chrześcijańskiego. Przyjmował on kilka form (szkół arystotelesowskich), z których najważniejszą był tomizm, wiązany z zakonem dominikanów. Obok niego istotne były franciszkański skotyzm, oraz jezuicki suarezjanizm. Pisma Arystotelesa były wspólnym elementem tych nurtów, nazywanych łącznie drugą scholastyką.
Mniejsze znaczenie arystotelizm miał dla filozofów protestanckich. Odwołania dla arystotelizmu humanistycznego można znaleźć w pismach Filipa MElanchtona. Do arystotelików luterańskich zalicza się też Georga Calixta, Jacoba Martiniego, Corneliusa Martiniego czy Christopha Scheiblera. Wpływy arystotelizmu obecne są także wśród teologów i filozofów kalwińskich: Bartholomewa Keckermanna, Clemensa Timplera, Johanna Heinricha Alsteda czy Rudolpha Gocleniusa. W XVII w. protestancki arystotelizm stopniowo wygasał.