w stanie zagrożenia głośnym „tschick tschick tschick”.
Szpak balijski jest gatunkiem wszystkożernym. Z pokarmu roślinnego spożywa zatwar cuchnący (Sterculia foetida), małe owoce lantany pospolitej (Lantana camara), Deeringia amaranthoides, Strychnus ligustrium, Passiflora foetida i Manilkara kauki oraz duże owoce figowca (Ficus), morwy (Morus) i melonowca właściwego (Carica papaya), spija także nektar z koralodrzewa (Erythrina). Z pokarmu zwierzęcego spożywa głównie owady (gąsienice motyli (Lepidoptera), mrówki (Formicidae), termity (Isoptera), ważki (Odonata) i prostoskrzydłe (Orthoptera)) oraz okazjonalnie skąposzczety (Oligochaeta) i małe gady. Pokarm zdobywa głównie na drzewach; zbiera również pokarm z ziemi, zwłaszcza podczas karmienia młodych. Dawniej obserwowano, jak w poszukiwaniu owadów siada na ssakach kopytnych.
Lęgi Okres rozrodczy przypada na porę deszczową, od stycznia do kwietnia. Szpaki balijskie są monogamiczne i więź między ptakami jest najprawdopodobniej długotrwała. Gniazdo budowane jest przez obie płci z suchych gałązek w naturalnym otworze drzewnym, zwłaszcza w starych dziuplach dzięciołów (Picidae), od 4 do 10 m nad ziemią; w niewoli szpaki akceptują skrzynki lęgowe.