populacja tego o ptaka od tego czasu spadła drastycznie, a jego zasięg znacznie się skurczył. Głównymi przyczynami zaniku szpaka balijskiego było niszczenie jego siedlisk, przekształcanie terenów lesistych w plantacje kokosowe i kapokowe oraz osadnictwo ludzi. Na początku lat osiemdziesiątych dzika populacja liczyła 200 ptaków, lecz nielegalne kłusownictwo zmniejszyło tę liczbę do szacowanych 15 ptaków w 1990 roku i w sumie sześciu ptaków w roku 2001. W 2008 roku populacja szpaka balijskiego wzrosła do 24 ptaków, głównie w wyniku wypuszczenia osobników przetrzymywanych w niewoli jako część planu odbudowy populacji tego ptaka o nazwie Bali Starling. Ponad 1000 osobników jest przetrzymywanych w niewoli na terenie całego świata. Od 2006 roku do 2009 roku na małej wyspie Nusa Penida uwolniono w sumie 65 ptaków, co doprowadziło do powstania tam drugiej populacji; do 2011 roku udało się odchować co najmniej 62 pisklęta. Do 2014 roku dzika populacja ptaków na Bali liczyła 40 osobników, zaś na wyspie Nusa Penida odnotowano około 13 par hodowlanych. Uważa się, że stan dzikiej populacji liczy mniej niż 50 dojrzałych osobników.