Bardzo silne wiązania wodorowe tworzą się pomiędzy niezwykle aktywnymi donorami i akceptorami protonu.Drugim kryterium siły wiązania wodorowego jest jego długość. Klasyczne, silne wiązanie wodorowe ma długość ok. 1,5 Å, słabsze mogą mieć długość nawet do 3,0 Å. Słabe wiązania wodorowe są bardzo trudne do bezpośredniego wykrycia i dlatego dowody na jego istnienie mają zwykle charakter pośredni i czasami kontrowersyjny. Słabe wiązania wodorowe są współcześnie intensywnie badane, głównie ze względu na ich znaczenie biologiczneG. R. Desiraju, T. Steiner, „The Weak Hydrogen Bonding”, 1999, Oxford University Press, Oxford.. Konwencjonalne i niekonwencjonalne wiązania wodorowe Dwucentrowe (liniowe), trzycentrowe (dwuakceptorowe) i czterocentrowe wiązania wodorowe, zwane również chelatowymi – podział związany ze strukturą wiązań wodorowychG. A. Jeffrey „An Introduction to Hydrogen Bonding”, 1997, New York, Oxford University Press.. Wewnątrzcząsteczkowe i międzycząsteczkowe wiązania wodorowe. Międzycząsteczkowe wiązania wodorowe występują np.