Powiat baranowicki – powiat polski funkcjonujący w latach 1919–1939. Jego stolicą były Baranowicze. Powierzchnia wynosiła 3497 km². W skład powiatu wchodziło 10 gmin i 2 miasta.
Zmiany administracyjne Powiat powstał 1 sierpnia 1919 pod Cywilnym Ziem Wschodnich z części powiatów słuckiego i nowogródzkiego. Objął gminy Howezna, Łań, Kleck, Siniawka, Lachowicze i Niedźwiedzice powiatu słuckiego oraz gminy Mir, Żuchowicze, Horodziej, Czernichowo, Snów, Stołowicze, Nowa Mysz, Darewo, Jastrzębl, Ostrów, Krzywoszyn powiatu nowogródzkiegoDz. Urz. ZCZW z 1919 r. Nr 19, poz. 172..
1 kwietnia 1920 do powiatu baranowickiego przyłączono gminę Kruhowicze z powiatu słuckiegoDz. Urz. ZCZW z 1920 r. Nr 28, poz. 655..
7 listopada 1920, pod Zarządem Terenów Przyfrontowych i Etapowych, od powiatu baranowickiego odłączono gminy Łań, Sieniawka, Kleck, Snów, Howiezna, Horodziej, Mir i Zuchowicze, włączając je do nowo utworzonego powiatu nieświeskiegoDz. Urz. ZTPiE z 1920 r. Nr 3, poz. 23.. Równocześnie gmina Kruhowicze znalazła się w powiecie łuninieckim1 kwietnia 1920 r. gmina Kruhowicze została wyłączona z powiatu słuckiego i włączona do powiatu baranowickiego (Dz. Urz. ZCZW z 1920 r. Nr 28, poz. 655). Następnie, 7 listopada 1920 r., pojawiła się informacja o włączeniu gminy do powiatu łuninieckiego „z powiatu słuckiego” (Dz. Urz.