Ruch obrony społecznej powstał po II wojnie światowej, nawiązywał do szkół pozytywistycznych a zwłaszcza do socjologicznej, jego powstanie wiąże się z powstaniem Międzynarodowego Instytutu dla Studiów Obrony Społecznej.

Ruch dążył do obrony podstawowych gwarancji jednostki, humanizacji prawa karnego, głosił postulaty zniesienia kary śmierci, zapewnienia sądowi wszechstronnych danych o sprawcy czynu i jego środowisku. Wnosił o rozdzielenie postępowania na dwie fazy: pierwszej czy sprawca popełnił zarzucany mu czyn i czy ponosi winę oraz drugiej jaki środek należy zastosować w tej sytuacji. Chciał zespolenia ochrony społeczeństwa i resocjalizacji przestępcy, operowanie karą i środkami zabezpieczającymi.

Gdyż Ruch Ochrony Społecznej nie był koncepcją jednolitą, wymieniamy jego dwa kierunki :

1. Włoski - skrajnie-radykalny jego przedstawicielem jest Filip Grammatic, ruch ten nawiązywał do niektórych wcześniejszych skrajnych poglądów dążących do zmiany podejścia do prawa karnego. Głosił, że człowiek jako jednostka antyspołeczna, zmierza do zerwania z tradycyjnymi zasadami odpowiedzialności karnej.Chciał oparcia programów resocjalizacyjnych oraz ochrony społecznej na antyspołeczności sprawcy. Jej wyrazem może być nie tylko czyn zabroniony, lecz także tryb życia manifestujący antysocjalne nastawienie.