W latach 1630–1700 przybyło na ten teren wiele rodzin z południa Słowacji, zagrożonego przez napady Turków, które osiedlały się w rozrzuconych po górach kopanicach i łazach. Gospodarstwa te obrastały w kolejne domy, tworząc osiedla nazywane od przezwiska pierwszego osadnika. W szczytowym okresie wieś liczyła ponad 120 takich przysiółków.
W drugiej połowie XVIII wieku Terchová miała już 438 domów, w których mieszkało 380 rodzin, liczących łącznie 2164 obywateli. Duże znaczenie dla rozwoju wsi miały dziedziny rzemiosła, bazujące na obróbce drewna. W połowie XIX wieku było we wsi 10 kół wodnych z piłami (tartaków) oraz jeden młyn papierniczy. Klęski naturalne w XIX wieku i emigracja do kopalń belgijskich i francuskich oraz do Ameryki, doprowadziły do znacznego zmniejszenia populacji. Wraz z ucieczką ludności po II wojnie światowej do miast, głównie Żyliny, spowodowało to zanik ok. 50 przysiółków i osad.