Jego dno musi być powyżej poziomu wód gruntowych – przy wysokich stanach wód można go nawet wypiętrzyć ponad teren. Żeby nie nastąpiło, wymieszanie żwiru z gruntem rodzimym powierzchni wykopu wykłada się go geowłókniną. Żwirowy GWC stwarza małe opory przepływu powietrza. Przepływa ono z szybkością 0,1 m/s całym przekrojem żwiru laminarnie przez cały jego przekrój. Zimą opory przepływu wynoszą ok. 50 Pa. Latem przy pełnej wydajności ŻGWC (bo nie tylko wentylujemy, ale przede wszystkim chłodzimy) opór złoża wzrasta do ok. 120 Pa, wówczas jest potrzebny bypass wokół rekuperatora z wentylatorem kanałowym o mocy 120-150 W z płynną regulacją mocy. Jego uruchomienie i przestawienie przepustnic przy wymianie wkładu letniego w rekuperatorze. Wymiennik żwirowy jest bezobsługowy – nie wymaga wymiany filtrów na czerpni, pompowania skroplin. Powierzchnia wykopu do jego wykonania dla domu jednorodzinnego wynosi ok. 10–12 m². Szerokość powinna wynosić 2,5 do max 3 m, wystarczy żeby powietrze osiągnęło spodziewane parametry np. zimą ogrzać z –15 °C do 0 °C, latem z 35 °C do 20 °C. Ta odległość wystarczy żeby powietrze oczyściło się z alergenów, grzybów, ze smogu. W Rybniku były wykonane przez ekspertów PAN badania (tu są wyniki tych badań) – zawartości smogu przed i za GWC wyniki przed i za 230µg do 56µg.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gruntowy wymiennik ciepła · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.