Według niektórych relacji pełnił jednak funkcję dywizyjnego komisarza politycznego.
Prawdopodobnie latem 1942 r. pod Batajskiem trafił do niewoli niemieckiej. Nie są wyjaśnione jego ówczesne losy. Według jednej wersji w obozie jenieckim napisał memorandum dotyczące politycznych aspektów toczonych działań wojennych, które trafiło do rąk Josepha Goebbelsa, a ten spotkał się z M. A. Zykowem. Inna wersja podaje, że M. A. Zykow zrobił duże wrażenie na oficerze wywiadu Grupy Armii "Południe" von Freitagu-Loringhofenie, który wysłał go do siedziby oddziału propagandy Oberkommando der Werhmacht (OKW). Tam na polecenie napisał techniczny tekst dotyczący rozwoju sowieckiej gospodarki, w wyniku czego został uznany za specjalistę w tej dziedzinie. Przez pewien czas pracował dla oddziału propagandy OKW. Jesienią 1942 r. w Berlinie nawiązał kontakt z gen. Andriejem A. Własowem, stając się jednym z jego najbliższych współpracowników. Był centralną postacią Rosyjskiego Ruchu Wyzwoleńczego, współuczestnicząc w tworzeniu wielu głównych dokumentów, m.in. Deklaracji Smoleńskiej. Reprezentował lewe skrzydło ruchu. Wstąpił też do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA), otrzymując stopień kapitana. Stanął na czele redakcji pisma "Zaria", przeznaczonego dla ludności cywilnej.