W latach 1924–1930 zbudowano 303 mieszkania. W pierwszej fazie (1924–1925) powstały trójskrzydłowe budynki, zgrupowane wokół dziedzińca. W kolejnych fazach budowano po dwa mieszkania na piętrze. Wszystkie budynki zostały wyposażone w łazienki i balkony bądź loggie. Na osiedlu powstała również wspólna pralnia. Mieszkania liczyły od jednego i pół do czterech i pół pokoi, nawet te najmniejsze miały powierzchnię ok. 40 m². Na osiedlowym dziedzińcu posadzono drzewa i urządzono place zabaw dla dzieci. Ponadto na osiedlu wybudowano przedszkole.
Podczas II wojny światowej osiedle zostało częściowo zniszczone. Odbudową w 1951 kierował Max Taut, brat zmarłego w 1938 Bruno Tauta. Osiedle rozbudowano w latach 1954–1959 według planów Hansa Hoffmanna, który nowe budynki zaprojektował w stylu Tauata.
W 1991 przeprowadzono renowację osiedla. Obecnie (2008) 570 mieszkaniami administruje Berlińska Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa z 1892 (niem. Berliner Bau- und Wohnungsgemeinschaft von 1892). Cały kompleks podlega ochronie zabytków.
Galeria
Przypisy
Bibliografia
Literatura
Linki zewnętrzne
Kategoria:Architektura modernizmu w Niemczech Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Niemczech Kategoria:Budynki mieszkalne w Berlinie Kategoria:Podział administracyjny Berlina