Założenia planu Wielka Brytania zdawała sobie sprawę, że tranzyt rudy żelaza przez Narwik ma olbrzymie znaczenie dla militarnego i gospodarczego potencjału nazistowskich Niemiec. Jednakże Norwegia była wówczas państwem neutralnym, a transport odbywał się na jej wodach terytorialnych. Ewentualna ingerencja wiązała się wiec z pogwałceniem norweskiej neutralności. Jako pierwszy za ingerencją opowiedział się Winston Churchill. Plany zaminowania norweskich wód pojawiły się już we wrześniu 1939 roku, tuż po agresji Niemiec na Polskę. Planowane pola minowe miały zmusić niemieckie okręty do opuszczenia norweskich wód terytorialnych i wypłynięcia na wodach międzynarodowe, gdzie Royal Navy miała je następnie przechwytywać bez pogwałcenia praw Norwegii. Zakładano także, że operacja Wilfred z czasem sprowokuje Niemców do zbrojnej interwencji w Norwegii i da Brytyjczykom pretekst do desantu (przygotowywany równolegle Plan R4) w celu odparcia Niemców i zupełnego pozbawienia ich dostaw rudy żelaza ze Szwecji.
Przebieg i skutki operacji Operację planowano przeprowadzić już w styczniu 1940 roku. Jednakże wobec sprzeciwu Norwegii i Szwecji została wówczas zawieszona.