pierwszy tom wydano w roku 1895/6, a drugi w 1900. Książka ta ze względu na dogłębność swych analiz cieszyła się olbrzymim powodzeniem wydawniczym. Następnie został wykładowcą psychiatrii na wydziale medycznym. W 1901 był jednym z założycieli "Dziennika neuropatologii i psychiatrii im. S. Korsakowa". W 1902 roku został profesorem nadzwyczajnym oraz kierownikiem uniwersyteckiej Kliniki Psychiatrii. Został również członkiem prezydium Towarzystwa Neuropatologów i Psychiatrów Uniwersytetu Moskiewskiego. Na II Krajowym Zjeździe Psychiatrów w Kijowie (w 1905) został wybrany jego przewodniczącym. W 1911 zrezygnował z pracy (wraz z ponad setką profesorów Uniwersytetu Moskierskiego) w proteście przeciw reakcyjnej polityce nowego ministra edukacji Lwa Kasso (tzw. sprawa Kasso). W tym samym roku na zjeździe rosyjskich psychiatrów i neuropatologów wygłosił płomienną mowę przeciw autokratyzmowi w Rosji. Mowa ta była główną przyczyną zamknięcia zjazdu przez władze, tym bardziej że Serbski zakpił z ministra używając francuskich słów "des cas sots" (fr. głupie przypadki) zamiast jego nazwiska. Choć po odejściu z kliniki unikał spraw publicznych, to w 1913 roku brał udział, jako specjalista, w tzw. procesie Bejlisa po stronie obrony. W ostatnim roku życia znalazł się Serbski w bardzo trudnej sytuacji materialnej.