W 1949 był wikariuszem w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Rakszawie. Pracował jako referent kurii biskupiej, był ojcem duchownym wizytek w Jaśle. W Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu pełnił funkcję prefekta, prowadził również zajęcia z psychologii, pedagogiki, języka łacińskiego i języka greckiego.
6 czerwca 1970 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej ze stolicą tytularną Bisuldino. Święcenia biskupie otrzymał 29 czerwca 1970 w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu. Głównym konsekratorem był Ignacy Tokarczuk, biskup diecezjalny przemyski, któremu asystowali Jerzy Ablewicz, biskup diecezjalny tarnowski, i biskup Jan Nowicki, administrator apostolski w Lubaczowie. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Deo et hominibus” (Bogu i ludziom). W latach 1970–1991 sprawował urząd wikariusza generalnego diecezji. W kurii biskupiej był przewodniczącym wydziału nauki chrześcijańskiej (katolickiej), wiceprzewodniczącym wydziału liturgiczno-sakramentalnego, członkiem komisji liturgicznej, referentem ds. żeńskich zgromadzeń zakonnych i egzaminatorem prosynodalnym. Należał do kolegium konsultorów, rady kapłańskiej i rady duszpasterskiej. W lutym 1981 poparł strajk rolników w Rzeszowie.